به هر حال ببخشید اگه دیر به دیر آپ میکنم اخه مشغله دارم و واقعا نمیتونم

همین جا خدمت دوستانی که بابت یکی از مطالب وبلاگ از من زیاد سئوال میکردن که چرا من طرفدار جناب آقای رئیس جمهور هستم عرض میکنم که من اصلا به ایشون رای ندادم و دوس دارم که رایم مخفی باشه..............

این بار هم میخوام از خاطرات هنرستان بگم اگه کسی از این جور مسائل خوشش نمیاد بگه تا دیگه در این مورد مطلب ننویسم

میخوام روزی که یکی از ناظم های هنرستان اومده بود تا نظم رو تو هنرستان حاکم کنه رو بگم........ مدرسه ی ما خیلی بزرگ بود واسه همین 3 تا ناظم داشت اما چون هیچکدوم توان مقابله با ما رو نداشتن مدیر تصمیم گرفت که یه ناظم پر توان رو بیاره. اون روز هیچوقت از یادم نمیره ما طبق معمول همیشه 20 دقیقه بعد از زنگ صبحگاه وارد هنرستان شدیم و آسته آسته بعد از ورود هنرستان وارد صف شدیم اول خیلی تعجب کردیم اخه معمولا مراسم انقدر طول نمیکشید و وقتی ما میومدیم دبیر هم سر کلاس بود اما اونروز باید یه خبری میبود. خلاصه منو دو تا از بچه ها که تازه وارد صف شده بودیم از یکی از بچه ها پرسیدیم چه خبره!!؟ که گفت مثل اینکه یه ناظم جدید آوردن! ما با تعجب پرسیدیم ناظم!!؟ آخه  اواسط سالی بود. بعد از چند دقیقه ناظم جدید اومد روی سن اونم چه اومدنی!!                          وقتی وارد شد هم دهنامون باز مونده بود یه مرد قد کوتاه ولی هیکل پری داشت یه تی شرت استرج مشکی با یه شلوار جین و یه کتونی ZX چتری موهاشم ریخته بود روی پیشونیش یه چوب کبریتم لب دهنش بود دیگه خودتون حسابشو بکنید به قیافش میخورد تازه از حبس در اومده انگار از زندان به هنرستان ما تبعیدش کرده بودن. ( بعدا فهمیدیم ساکن خیاببون نبرد تو پیروزیه) وقتی اومد پشت میکروفون تا خودشو معرفی کنه با یه آیه از قرآن شروع کرد و بعد گفت: من علی جامعی هستم کوچیک همه ی شما اومدم اینجا با حکم ناظم و به عنوان یه برادر و دوست بزرگتر شما و.........(همه ی این حرفا رو با یه لحن لاتی گفت، اون لحظه باید قیافه ی مدیرو میدیدید که در پوست خود نمیگنجید) بعد از مراسم رفتیم سر کلاس، همه داشتن در موردش صحبت میکردن که یه جوری حالشو بگیریم، فکر کرده کیه که اینجوری صحبت میکنه. وقتی زنگ تفریح خورد و رفتیم تو حیاط دیدیم یه عده یه جا جمع شدن و هر لحظه به تعدادشون افزوده میشه ما هم به خیال اینکه دعوا شده رفتیم جلو واسه مداخله که دیدیم بعله علی آقا یکی از بچه ها رو که از رو دیوار مدرسه در حال فرار بوده گرفته و داره باهاش فایت میکنه. اون بنده خدا رو یه جوری میزد که هر کی نمیدونست فکر میکرد باباشو کشته من دقت که کردم دیدم ضرباتش حرفه ایه ( اخه یه مدت فول کیک بوکسینگ کار میکردم بماند که بعدا فهمیدیم علی آقا فول کنتاک کاره) بعد از اون قضیه دیگه همه واقعا ازش حساب میبردن و مثه یه دوس با همه رفتار میکرد مخصوصا با بچه های کلاس ما میگفت اخه شما ها واقعا با هم مثه برادر هستید و در همه ی مسائل پشت هم رو خالی نمیکنید و واقعا هم همینطور بود، از همه ی لحاظ. یکی از خصوصیات این عزیز این بود که از پیچیدن بدش میومد اما اگه به خودش میگفتی میخوام برم خودش میفرستادت بیرون الحمدلله که من ازش کتکی نخوردم ولی وقتی قاطی میکرد هیچکس نمیومد جلو تا خودش تموم کنه...........

الان که فکر میکنم میگم کاش بر میگشتم به اون زمانا و بیشتر با هم رفاقت میکردیم

منتظر مطالب بعدی از خاطرات هنرستان باشید

در پناه حق  

ماشین اصلا خوب نبود، الانم زیادخوب نیستا ولی چون دیروز از برنامه ی

منطقه آزاد به دانشگاهمون اومده بودن و باهام مصاحبه کردن یه

کوچولو معروف شدم خوشحالم من همه رقمه پشت جناب حاج محمود

احمدی نژاد هستم اما دیروز کلی از دست دوستام خندیدم اخه شروع

کردن به شعاردرمورد ش گفتن و اما شعارها که به علت یه سری موضوعات

فقط میتونم دوتا از اونها رو نام ببرم

که طبق امارشعاردوم بیشترین هوادار رو داشتو همه با هم یکصدا به صورت

آزادانه زیر لب با صدای رعد اسا زمزمه میکردند و جالب تر اینکه یه

قسمت که قسمت ما بود چند تا دانشجو نما (اعم از داش رضا و

مسعودومتاسفانه بنده حقیرو.......)کلمه ی منطقه آزاد رو اشتباها

برداشت کرده بودیم و شروع کرده بودیم به انجام یه سری امورغیر

دانشجویی( به قولی ادمو اژدها گاز بگیره ولی جو نگیره، به خدا من خیلی

خوبم ولی یه کم جو دادن به ما........ البته اینم بگم من اونقد جو گیر نیستم

مثلا اگه به بهنام یکی از دوستام جو بدی میزنه تو گوش رئیس

جمهور.....) که توسط برادرهای حراستی پس از کلی تحقیقات موشکافانه

شناسایی گشتیم ولی چون ما رو در حین ارتکاب جرم نگرفته بودن بسیار

شانس اوردیم و ازدست قانون تونستیم بگریزیم ولی یکی از دوستان بنده رو

پس از کلی تعقیب و گریز در اطاق امتحانات دستگیر نموده و تمام جرمهای

ما نیز به پای وی رقم خورد و احتمالا پس فردا پس از تشکیل کمیته

انظباطی به سزای عملمون برسوننش

با عرض تسلیت خدمت دوستانی که دوست نداشتن من باشم عرض

میکنم که چشتون درآد(همون در بیاد خودمون) البته بلا نسبت 

دوستان دیگه که دوس دارن من باشم( سرورانم) هر چند هنوز از

یه سری چیزا دلم خیلی پر هستش ولی زندگی همون چیزیه که ما

میخواهیم و میسازیمش ( از اون حرفا بود که فلاسفه تو

اثباتش کم میارن) منم میخوام زندگیمو یه جور بسازم که فقط

خودم بتونم از بین ببرمش.

منتظر اپ بعدی باشید در روزهای اتی

راستی: خیلی مواظب خودتون باشید

اینم عکس یکی از شخصیتهای موردعلاقه من...........

دیگه از خودم یا بهتر بگم از زندگی کردن خسته شدم. چرا هر چیزی که نگاه می کنم اخرش ختم

میشه به تو؟؟ نه این که فک کنی بدم میاد. نه!!!! از یه سری اشتباهات که خودم کردم و بهانه اش 

تو بودی متنفرم.  احتمالا این اخرین اپی هست که میذارم. در ضمن از اینکه سر میزدین و نظر نمیدادین

واقعا ممنونم (اون عزیزایی که منو میشناسن میدونن که منظوری ندارم از اینجور حرف زدنا اخه کم و

بیش ادم رکی هستم)  اگرم نظر میدادین که بازم ممنون اگه بیام احتمالا فقط یه سری خاطره 

بنویسم..................

همیشه کلی حرف تو دلمه که وقتی میخوام بگم یا بنویسم نمیتونم. انگار از تو ذهنم پاک شده شایدم

چون حرف دلمه باید با دل خونده بشه اما چون هیچ وقت حرف دلمو نتونستن بخونن.................

نمی دونم چرا انقد دل دل می کنم مگه میشه بش گفت دل!؟ فک کنم بهتره بگم " توپ 40 تیکه "

و در اخر به قول یه عزیز:

از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

                                                        گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

در نگاهم خیره شدی ... کمی بغض در چشمانت پیدا بود...

اما تو... گفتی دیگر بس است این زندگی....

من دل بریده بودی نمیتوانستم باور کنم.. بی تکیه گاهی ر ا ...

نبودن ان دستان پر مهر و محبت را ... نبودن ان چشمان زیبا را...

نمیدانستم نبودنت را ... چه چیزی را باید باور کنم...

بت میپرستیتمش....

شکسته شدم... باختم...

درزندگی...در رویا... حتی تو خیال خام بچه گانه ام...

دیگر امیدی نیست دستانم تنهاست.... جسمم بی تکیه گاه است...

اما چگونه باور کنم...

مرگم را... بی تو بودن را... خودکشی زندگی ام را...چگونه باور کنم...

بغض نگاهت را...چگونه باور کنم... رفتن بی بهانه ات را...

چگونه باور کنم... چگونه باور کنم...

جدایی را...آن انتظارتلخ را... آن دور شدن نگاهمان...دستانمان...

حتی دور شدن قلب و احساسمان....

من چگونه باور کنم دیگردستی نیست که دستانم را از منجلاب

زندگی بیرون کشد...

چگونه باور کنم که دیگر آن نگاه عاشقانه نیست که بدرقه ی

قسمت من است....

باورکنم..............................

 به آسانی میشه در دفترچه تلفن کسی جایی پیدا کرد

ولی به سختی میشه در قلب او جایی پيدا کرد.

بهم گفت ازم متنفر بوده حالم از خودم به هم می خورد. دلم می خواست به حال خودم گریه کنم. با

اینکه دلمو شکسته بود اما هنوز دوسش داشتم ولی وقتی با تمام وجود گفت دیگه نمی خواد...........

دلم می خواست عمرم به پایان برسه. اخه دیگه دلیلی واسه زندگی نداشتم. به خاطرش ۲ بار تا پای

مرگ رفته بودم اما اون حتی نمی خواست حتی اسممو بیاره..........

شما جای من بودید چی کار میکردید؟

نوشتمش.........

امیدوارم که خوشتون بیاد

این شعرو داریوش خونده که من عاشقش شدم.

منتظر نظرات قشنگتون هستم

یاور همیشه مومن    تو برو سفر سلامت    غم من نخور که دوری    برای من شده عادت    ناجی عاطفه ی من    شعرم از تو جون گرفته    رگ خشک بودن من    از تن تو خون گرفته    اگه مدیون تو باشم    اگه از تو باشه جونم    قدر اون لحظه نداره    که من و دادی نشونم    اگه مدیون تو باشم    اگه از تو باشه جونم    قدر اون لحظه نداره    که من و دادی نشونم

**********

وقتی شب شب سفر بود    توی کوچه های وحشت    وقتی هر سایه کسی بود   واسه بردنم به ظلمت    وقتی هر ثانیه ی شب    تپش هراس من بود    وقتی زخم خنجر دوست    بهترین لباس من بود    تو با دست مهربونی    به تنم مرهم کشیدی    برام از روشنی گفتی    حلقه شب و دریدی

*************

یاور همیشه مومن    تو برو سفر سلامت    غم من نخور که دوری    برای من شده عادت    ای طلوع اولین دوست    ای رفیق اخر من    به سلامت سفرت خوش    ای یگانه یاور من    مقصدت هر جا که باشه    هرجای دنیا که باشی    اونور مرز شقایق    پشت لحظه ها که باشی    خاطرت باشه که قلبت    سپر بلای من بود    تنها دست تورفیق    دست بی ریای من بود    یاور همیشه مومن    تو برو سفر سلامت    غم من نخور که دوری    برای من شده عادت.........

من مانده ام ويك برگه سفيد!

وای باران ! باران!

شیشه پجره را باران شست.

از دل من اما...... چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

تو بهاری ?

نه.

بهاران از توست.

هوس باغ و بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم تو !

باز کن پنجره را

تو اگر باز کنی پنجره را-

من نشان خواهم داد

به تو زیبایی را.....

باز کن پنجره را

من تو را خواهم برد

به عروسی عروسکهای

کودک خواهر خویش

که در آن مجلس جشن

صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس

صحبت از کودکی و سادگی است

چهره ای نیست عبوس

در دلم آرزوی آمدنت میمیرد

رفته ای اینک اما آیا

باز برمیگردی؟

چه تمنای محالی دارم- خنده ام میگیرد!

من گمان میکردم

دوستی همچون سروی سرسبز

چهار فصلش همه آراستگی ست.

من چه میدانستم

هیبت باد زمستانی هست.

من چه میدانستم

دل هر کس دل نیست؟

در میان من و تو فاصله هاست.

گاه می اندیشم

میتوانی تو به لبخندی این فاصله را برداری!

تو توانایی بخشش داری.

دستهای تو توانایی آن را دارد

که مرا زندگانی بخشد.

و تو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته ای از زندگی من هستی...

تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی

من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم

چه امید عبثی

من چه دارم که تو را در خور؟----- هیچ.

من چه دارم که سزاوار تو؟------ هیچ.

تو چه داری؟ ---همه چیز.

تو چه کم داری؟---هیچ.

آرزو میکردم

که تو خواننده ی شعرم باشی

راستی شعر مرا میخوانی؟؟؟

باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی.

( کاشکی شعر مرا میخواندی)

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس میگوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی میشنوی

روی تو را کاشکی میدیدم.

شانه بالا زدنت را ــ بی قید

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد؟

چه کسی میخواهد

من و تو ما نشویم؟

خانه اش ویران باد

خانه اش ویران باد.

تنهایی

تنهايي و دوري زود گذره البته نه براي من که در تمام زندگي ام از همان اول درد تنهايي و
دوري را کشيده
ام تا به الان ولي ميداني در بچگي و سادگي زياد تنهايي ودوري بهم فشار نمي اورد ولي الان که بزرگ شدم
از صبر ا ون موقع ام متعجب و حيرانم و نميدانم چگونه دوريت را تحمل ميکردم
 ميداني من تظاهر ميکنم که خوشحالم ولي در درونم غوغايي بر پاست که بيا و ببين شايد فکرش
رو هم نکني ولي شب ها با يادو خاطره هاي تو به خواب ميروم و روزم را با شوق تو اغاز ميکنم
دوستي بهم گفته بود اگه براي کسي عشق بفرستي او دريافت ميکنه و ناخوداگاه به فکرت ميفته از ان روزي که
به اين موضوع پي بردم هر روز برايت عشق ميفرستم مسخره است نه ولي براي من اين طور
نيست

از همان روزی که دست حضرت قابیل
گشت آلوده به خون حضرت هابیل
از همان روزی که فرزندان آدم
زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید
آدمیت مرده بود! گرچه آدم زنده بود
از همان روزی که یوسف را برادر ها به چاه انداختند
از همان روزی که با شلاق وخون دیوار چین را ساختند
آدمیت مرده بود
بعد دنیا پر از آدم شد و این آسیاب گشت و گشت
قرن ها از مرگ آدم هم گذشت
ای دریغ آدمیت بر نگشت!
قرن ما روزگار مرگ انسانیت است
سینه دنیا ز خوبی ها تهی ست
صحبت از پاکی مروت ابلهی ست
صحبت از موسی و عیسی و محمد نا بجاست
روزگار مرگ انسانیت است
من از پژمردن یک شاخه گل
از نگاه ساکت یک کودک بیمار
از فغان یک قناری در قفس
از غم یک مرد در زنجیـرـ حتی قاتل برادرـ
اشک در چشمان و بغضم در گلوست
وندراین ایام زهرم در پیاله اشک و خونم در سبوست
مرگ او را از کجا باور کنم؟
صحبت از پژمردن یک برگ نیست
فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست
فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست!
در کویری سوت و کور
در میان مردمی با این مصیبت ها صبور
صحبت از مرگ محبت مرگ عشق
گفتگو ازمرگ انسانیت است

دختری به مادر گفت: مادرم عشق چیست؟

مادر اندکی رفت به فکر با نگاهی پرمهر گفت: دخترم عشق؛

فریاد شقایق هاست. عشق؛

بازگشت پرستوهاست. عشق؛

نوید تداوم است. عشق؛

تپش قلب آدمی تنهاست. عشق؛

عروس حجله تنهایی انسانهاست. عشق؛

سرخی گونه های آدمی رسوا است.
دخترم تو نمی دانی عشق؛ لذت انسان بودن است.
تو نمی دانی عشق؛

نغمه های قلب قناری ها است.
راستی دخترم تو چرا پرسیدی؟ دخترک با گونه های
سرخ با کمی لبخند گفت:
آخر پسر همسایه با نگاهی عاشقانه گفت:
.............
دوستت دارم.

بی درنگ مادر یاد بی مهری شوهر افتاد .
یاد آن سیلی سرخ. یادآن عشق حقیر. یاد آن قلب
بی مهر ووفا .
گفت دخترم عشق؛ سرابی در دل دریاهاست

تو به من خندیدی و نمی دانستی
من به چه دلهره سیب را از باغچه ی همسایه دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از ترس تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز
خش خش گام تو تکرار کنان، می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق این پندارم :
که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت...

پاییز

دوباره پاییز آمده و هنوز از راه نرسیده هوای دقایقم را بارانی کرده.

پاییز را به هزار دلیل دوست دارم.

پاییز فصل خلوت است و برگهای بازیگوشش بی محابا سرا پایت را

رنگ می کنند.

پاییز فصل قصه های فراموش شده است، گذشته های خاکستری و

بوی خاکهای نرم کوچه هنگام ریزش قطرات درشت و نجیب باران،

بوی چای داغ و عصر های آبان و .........

چشمانم را می بندم و دستان غبار گرفته ام را زیر باران های پر صدای

شبانه می گیرم تا پر از احساس شوم و

عاشق ماندن را بهتر تجربه کنم.........

وصیت نامه

اگر مردم مرا در تابوت سیاهی بگذارید تا همه بدانند در سیاهی زندگی کردم.

چشمانم را باز بگذارید تا که بدانند چشم انتظار بودم.

روی قلبم گل نریزید که باغ گل در سینه دارم.

دست هایم را باز بگذارید تا همه بدانند که عاشق هستم

و یک قطعه یخ بر سر مزارم بگذاریدتا به جای یار بر مزارم بگرید

خاکستر  

من تمام بی کسی هایم راقامت بسته ام در طولانی ترین سجده اندوه

به اندازه همه نبودنهایت اشک می ریزم و به بلندی یلدای فراقت با

آهی از عمق قلب هزار پاره ام، کابوس رفتنت را

خاکستر می کنم........

دوستت می دارم

تو را به خاطر تمام کسانی که نمی شناختم    دوستت می دارم

تو را به خاطر تمام روزگار انی که  نمی زیستم      دوستت می دارم   

و برای عطر نان گرم

و برفی که می بارد

و برای زر و سیم و لعاب

و برای نخستین گناه 

تو را به خاطر    دوست داشتن    دوستت می دارم

تو را به خاطر تمام کسانی که    دوست نمی دارم    دوستت می دارم

روانپزشك: قرار نبود اين كار را نكني!

ما: ما كه كاري نكرديم كار ها خودشان مارا اين طوري كردند.

ما : خفه شو بي ناموس بي شرم من كي گفتم كارها من را كرده اند اصلا فرض كه كرده اند ،تو نظر ديگري داري؟ من نمي دانم شما كه اندازه خر نمي فهميد را چرا دكتر كرده اند؟ آخر بي شعور تيغ كه طوري نشد نه كند شد نه شكست نه .... هيچ مرض ديگري گرفت ما بوديم كه دستمان از وسط نصف شده پس ما مفعوليم و رويمان كار انجام شده دوباره تذكر بدهيم خودمان نشديم كار رويمان انجام شده هرچند پرستار بخش اعتقاد دارد ...

روانپزشك: خانم پرستار بياييد دست هاي مريض اتاق شماره 666 را ببنديد و مجبورش كنيد قرص هايش را بخورد.

پرستار: دكتربجاي يكي دوتا بهش داده ايم

پرستار: بله دهنش را با چسپ بستم!!!!!

دلم دنیای زخمه مرحمم باش

ز درد بی کسی قلبم شکسته

به شهربی کسی هاهمدمم باش

من درغم تو.

تودروفای دگری

دلتنگ تومن

تودلگشای دگری

درمذهب عاشقان وفا کی باشد

من دست تو بوسم.توپای دگری؟!

ز غم کسی اسیرم که ز من خبر ندارد

عجب از محبت من که دراو اثر ندارد

غلط است هرکه گوید:دل به دل راه دارد

دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد

مهم نیست که اکنون

دلت به هوای کس دیگری می تپد

مهم آن است که من....

برای همیشه تنهام.........................

من نه فرشته ام و نه از جنس آسمون ،

و نه به قول اون نویسنده معروف یک کلوخ تیپا خورده،

من فقط یه آدمم ،

یه آدم که گاهی زیادی مهربونه گاهی زیادی حساسه

و گاهی هم زیادی مغرور ،

آدمی که دوست داره همه رو دوست داشته باشه

اما افسوس که آدمای دیگه گاهی این چیزا رو حس نمی کنن!!!

کاش خدای اون بالاها آدمایی رو سر راه هم قرار بده

به یه چیز اشک بریزن ،

به همون خدای آسمونا

اینا شعر نیست شعار نیست لااقل برای من نیست

اینا از عمق وجود م بلند میشه
.

دوستت دارم

من شعرهایم را

برایت پست کردم با اینکه

هنوز از مرور آن خاطرات

و حالا من بزرگ شده ام

بزرگ شده ام و هنوز

طعم اولین نامه را که برایت نوشتم از یاد نبرده ام

بگذار لااقل

سپری کنم.

الانم دارم ثبت نام دانشگاه ازاد مي كنم. برام دعا كنيد دولتي قبول شم

نمی دونم از چی بگم و از کجا شروع کنم اما می خوام شروع کنم....

هر دفعه که دس به قلم می برم همه چی از تو ذهنم پاک میشه........

این بار مثه دفعه های قبلی نیس، می خوام بدون ترس و واهمه بگم که...........

دوستت دارم.........

تقدیم به  R  عزيزم

مینویسم تا فراموش نکنم...

آن هنگام که فرشته تاریکی مرا با خود به شهر ستاره ها برد

رنگی از شب بر روی چشمانم کشید و روی قلبم سیاه نوشت

"آشتی با خورشید ممنوع"

و من دیگر نور را یادم نیست

تو میدانی نور کجاست؟!

تو که در سرزمین روشنایی مست و خرسندی

خبر از خورشید تو را هست؟!

اگر او را دیدی در گوش او آرام بگو...

ستاره ها میترسند!

دیگر طلوع نکن....

من در پس این خنده تلخ،روز و شب می گریم

من با همه ی وجود به این بخت سیه می گریم

ای ابر بهار ،تو خموش باشو مبار

من بجای تو بهر دلِ غنچه ی غم می گریم

تو گفتی گریه کن تا آروم بشی

دیگه هر چقدر هم اشک بریزم بازم آروم نمیشم...

دیگه تا کنار پنجره می ایستم بی خودی بغض میکنم

بی قرار میشم...

نمیتونم...اگه با حرف نزدن بمیرم ...میمیرم و هیچی نمیگم...

تو گفتی دستتو بده به من و از اون گوشه بلند شو...

ولی من دلم میخواد همیشه این گوشه خودمو مخفی کنم...

به زور جلوی اشک هامو گرفتم تا غصه نخوری ...

به زور غذا خوردم تاغصه نخوری ...

من واسه قلب مهربونت بمیرم که منو تحمل میکنه...

دیگه تحمل خودمم واسم سخته...

دیگه به یه جایی رسیدم که آخرشه...

از این شبانه خسته ام

از این ترانه خسته ام

از این بهانه خسته ام

عذاب بی خطا چرا؟

تا بخوانی و بفهمی چقدرجایت خالیست . . .

تا بدانی نبودنت آزارم می دهد . . .

لمس کن نوشته هایی را که لمس ناشدنیست و عریان . . .

که از قلبم بر قلم و کاغذ می چکد

لمس کن گونه هایم را که خیس اشک است و پُر شیار . . .

تویی که نمیدانی من که هستم٬

لمس کن این با تو نبودن ها را

لمس کن . . .

دوستم داشته باش.

چون تو را می یابم، آســــــــمان فرش من است

رود ســـــــرمست من است.

شــــادم از این پویش، مستم از این خواهش

گر دمی بی تو شوم

آن دم گرم مرا، بازدم شاید ســرد

آه اگر پلک زنم

نکند محو شوی!

نکند پردهء اشک، نقش زیبایت را اندکی تیره کند!

از شبی در خوفم، که صدایت برود، دور شود از گوشم

آه، آن شب نرسد

یا اگر خواست رسید، من به آن شب نرسم.. 

تو دیگری را دوست می داری

من ترا دوست می دارم ومرا...دیگری شاید

همگان از دوایر دنیا آمده ایم.

تقسیم تبسم، تقسیم فانوس وترانه ، تقسیم عشق.

چرا به یاد نمی آورم؟

مرا از به یاد آوردن چشم های تو ترسانده اند

انگار نمی گذارند...

دریغا دریای دور!

این ساعت دیواری با آن آونگ هزار ساله اش

ساختمان های عمودی ‌جدولهای افقی ... درختهای مورب و مکعب های چرخ دار

تیرهای چراغ و تابلوهای رانندگی ...‌چراغ چشمک زن .....

سرم را پائین می اندازم و به جدول های کنار خیابان چشم می دوزم

هیچ ..... همه پوچ ......

بی هیچ نتیجه ای ...

 دستانش در جیبش و بی هدف به دنبال نتیجه !

می بینمش ..‌ درست مثل خودم ...

آرام نزدیک می شوم .

وجودم را حس کرده ....

او هم مثل من نمی داند در میان این دلتنگی ها به دنبال چه می گردد

حالا با هم به خیابان و درخت و ساختمان نگاه می کنیم

و در پی گمشده ها می گردیم

ولی افسوس ....

آنقدر در اندیشه هامان غرق شدیم که خود به گمشده ها پیوستیم .....

سال سختی بود ...

سال باد ....

سال طوفان ...

سالی بدون مترسک و حمله ملخ ها به مزرعه هستی ....

سالی بدون وجود قاصدکها

هیچ کس از هیچ کس خبر نداشت

و خشک شدن دریا ها

و آن سال

و بعد از آن ... دیگر سالی وجود نداشت

و تمام شد

به همین سادگی .....

صدای ضربه سم اسب میان جوهرهای نامه تو

دور شدن قاصدکی از من

بدون اینکه خبری از تو بدهد

نامه ات را خواندم

می روی .....

آنوقت بود که آخرین برگ زرد

و زمین زمستان شد

نمی کردم

کاش مرا می فهمیدی تا مجبور نباشم

بنویسم

کاش فرداهای دیگر خبر آمدنت را بر تمامی وجودم

بشویند

کاش می شد که تمام رازهای نهفته دردلم را بازگویم

افسوس که زبانم ازگفتن آن روی بر میگرداند

کاش می شد که همه سکوتها در هم می شکست

و هیچ کس در هیچ کجا تنها نمی ماند

کاش همه قرارها بسته می شد و تمام بی قراریها از

بین می رفت

وهیچ حسی برای تنها ماندن نبود

کاش همه عشقها ودوستی ها و محبتها بر عرصه دلها

می نشست

کاش در این زمانه غم انسان بازیچه دست دیگران نمی

شد

و در هم نمی شکست

کاش تمام آدمهای دنیا و عشقها ی لبریز از آنها

جز واقعیت چیزه دیگری نبود

کاش اگر به کسی محبتی نثار می کردم آن را درست

پاسخ می داد

کاش تمام دروغها از جام پاک عشق دور می گشت

کاش عشق در نقطه ای از دل باقی می ماند

که صداقت در آن ریشه کرده است

کاش لحظه ها برای ما بود

و ما برای لحظه ها آهنگ عشق می ساختیم

کاش تمام دوست داشتنها از عشق بود

و تمام کتابهای دنیا از دوستی ها می نوشتند

کاش تمام قلمها وقتی به دست گرفته می شدند

نام تو را می نوشتند

کاش تو برای من بودی افسوس که .......

کاش همیشه پاییز بود

ومن از صدای خش خش برگها متوجه آمدنت می شدم

کاش همیشه غروب تو را برای من می آورد

و با بودن تو به پایان می رسید

کاش رفتن نبود وهمیشه تو می آمدی

کاش می توانستم سر بر شانه های خسته ات بنهم

و آنقدر گریه کنم که در آغوشت بمیرم

کاش سرنوشتمان طوری بود که ما همیشه کنار یکدیگر

باشیم

کاش همیشه به یادم بودی و می ماندی

کاش دوری نبود وفاصله ها آنقدر کم بود ،

ودیگر نیازی به دلتنگ شدن وجود نداشت

کاش بودی وتمامی شعرهایم را به تو تقدیم می کردم

کا ش مانند آب زود گذر نبودی واین گونه از عشقمان

نمی گذشتی

کاش لحظه های با تو بودن اینقدر زود نمی گذشت

کاش همیشه تکرار آن روزها برایم مجسم می شد

کاش اینگونه در قلبم جای نگرفته بودی که نتوانم

فراموشت کنم

کاش آنقدر مهربان نبودی که مهرت بر دلم بنشیند

کاش دستهایم تو را نمی خواند و اشکهایم برایت نمی

ریخت

کاش پاییز و برگهای رنگارنگش که بوی تو را برایم می

دهد

رفتنی نبود

کاش صدایم از اوج سکوت دل تو عشق را طلب نمی کرد

کاش هر از گاهی می آمدی و من به شوق دیدنت

پنجره را باز می گذاشتم

کاش همیشه شب بود وتاریکی همه جا رامیگرفت

ومن دراتاقم تنها بودم واشک میریختم تنها برای تو

کاش هیچ گاه ما بار سفر را برای رفتن نمی بستیم

کاش نبودنت ورفتنت اینگونه مرا آزار نمی داد

کاش پنجره ای وجود داشت که از آن به خوشبختی

بنگریم

کاش برای همیشه یاد نگاهم در خاطرت سپرده می شد

کاش بی وفایی نبود و وفا اولین چیزی بود

که انسان در ذهن و خاطر خود پرورش می داد

کاش جدایی نبود و فاصله های وابسته به آن وجود ن

داشت

کاش مادرها ماندنی بودند وهیچ وقت نمی رفتند

کاش چیزی به اسم غم را یاد نمی گرفتیم

کاش باران همیشه بود و می بارید تا بوی تو را احساس

کنم

کاش هیچ چیزی پایان نمی یافت پایان برایم بسیار غم

انگیز بود

کاش شمع نمی سوخت وپروانه ها تنها نمی ماند

کاش تمام آرزوها دست یافتنی بودند

باور نمي كردم اين قدر روان ببرد....

آخر هنوز در تصميمم مطمئن نشده بودم كه تيغ كارش را شروع كرد و آن قدر سريع و مصمم بريد كه حتي فرصت فرياد زدن پيدا نكردم. اگرچه ان زماني هم كه روي استخوانم را خراش داد و تمام وجودم را از درد به هم مچاله كرد باز فرياد نزدم و فقط رو به آسمان ابري كردم، كه در اين آخرين شب ديدن ماه را از من دريغ مي كرد و زير لب برايش زمزمه كردم:

چند لحضه بعد شلاق باران صورتم را نوازش مي دهد و از ترس مرگ بر روي زمين پر از خون غلط مي خورم و مي لرزم ؛ اما نمي دانم چرا احساس مي كنم صداي مادر را مي شنوم كه دارد كم كم ضجه هايش از وزش باد سرد در گوش هايم بلند تر مي شود .